از مباحث مهم در علم بسته بندی مواد غذایی مساله ایمنی است.ایمنی بسته بندی عموما شامل کنترل پدیده ورود ترکیبات مضر سلامتی از بسته بندی به ماده غذایی تحت عنوان "مهاجرت" است.
برهم کنش بسته غذا و نفوذ ترکیبات مهاجر با وزن مولکولی پایین نظیر پلاستی سایزرها، پایدارکننده های حرارتی،آنتی اکسیدان ها، حلال ها، مونومرها و الیگومرهای نظیر استیرن و پلی اتیلن ترفتالات که در ساخت پلاستیک بکار می روند،همچنین سایر آلاینده های حاصل از تجزیه مونومرها و موادافزودنی و آلاینده های محیطی از بسته به ماده غذایی ویژگی های ارگانولپتیکی ماده غذایی را تغییر داده و بعنوان عامل مضرسلامتی ناخته می شود.
ماهیت مواد غذایی، نوع تماس )مستقیم یا غیرمستقیم(، زمان و دمای تماس، ماهیت مواد بسته بندی، خصوصیات مواد مهاجر و میزان آن در بسته بندی فاکتورهای موثر بر این پدیده می باشند. آزمایش مهاجرت بدلیل پیچیدگی ساختار فیزیکی و شیمیایی مواد غذایی، روی مشابه های )غذایی استیک اسید 3 % حجمی/حجمی و...( انجام می شود که با روش وزن سنجی و یا با اندازه گیری مهاجرت ترکیب شیمیایی خاص با استفاده از تکنیک های کروماتوگرافی و آنالیز پلاسماتوگرافی مانند اسپکتروسکوپی، کروماتوگرافی گازی، کروماتوگرافی گازی اسپکتروسکوپی جرمی، کروماتوگرافی مایع و کروماتوگرافی مایع اسپکتروسکوپی جرمی می باشد.
فناوری نانو آمادگی این را دارد که در بسیاری از حوزه های صنایع غذایی مورد استفاده قرار گیرد. همچنین توانمندی ارتقای محصول و گسترش مرزهای خود را در بازارهای جغرافیایی نیزداراست.
فناوری نانو باید در صنعت قابل دسترس تر باشد و انجام این امر باید در مراحل بعد از توسعه صورت گیرد. با این حال، مسائل قانونی باید قبل از استفادة صنعت، مورد خطاب قرارگیرد.
برای تولید چنین محصولاتی و ایده های مناسب و توسعه یافته،تولید و واردات نانومواد باید بر اساس اصول ارزیابی خطر، تنظیم و تسهیل شود. هنگامی که فناوری نانو آغوش خود را به روی عموم مردم و صنعت باز کرد، استفاده شرکت های مواد غذایی به طور بالقوه برای مزیت رقابتی و پیشی گرفتن از رقبای دیگرافزایش یافت.
عدم قطعیت های موجود برای ارزیابی خطر و قرارگرفتن نانومواد در معرض، به علت محدودیت در شکل گیری جنبه های مختلف از جمله سمیت، رفتار و تجمع زیستی، به وجود می آیند.
این عدم قطعیت ها همچنین پیامدهایی را برای وضع قوانین موثر استفاده از نانومواد به همراه دارند. این غیر قابل انکار است که فناوری نانو در حال حاضر برنامه های کاربردی زیادی به نفع صنعت مواد غذایی ارائه کرده است که امروزه برخی از برنامه های کاربردی توسعه یافته تر عبارتند از مکمل های بهبود یافته، بسته بندی جدید مواد غذایی و سموم دفع آفات ،مشاهده برنامه های کاربردی نیز ممکن است دارای پیامدهای مثبت برای افرادی باشد که در کشورهای در حال توسعه هستند به ویژه در زمینه افزایش بهره وری کشاورزی، بهبود و ایمنی مواد غذایی، آب و تغذیه.
عدم سرمایه گذاری در این کشورها می تواندبه این معنی باشد که مزایای این فناوری ها درکشورهای توسعه یافته محدود است. روشن است که فناوری های جدید، اگر به درستی مدیریت و تنظیم شوند، می توانند نقش محوری در بهبود توسعه محصول و روند توسعه به نفع سلامت و تندرستی انسان داشته باشند.